Çocukken oynardık. Kazı kazan diye bir oyun vardı. Hediyeler kazıdığımız folyo deliklerin altındaydı. Kazıdıkça şansınızı öğrenirdiniz...
Kutunun içinde sizi bekleyen hediyeleri kazanmak için sabırsızlanır, boyuna şansınızı denerdiniz...
Beş kuruşa satın aldığınız bir umut, iştihanızı kabartırdı...
Çoğu kere bu şans, talih, kısmet oyunu hüsranla sonuçlanırdı...
Beklenen hediyeler bir türlü çıkmazdı nedense kazıdığınız folyonun altından...
Kuru bir gofret ile yetinirdiniz çoğu kez...
Ve hediyenin büyüğü hep kutuda kalırdı...
Onu da sahibi alırdı bütün delikler açıldıktan sonra...
***
Nerden aklıma geldi bunlar?
Bazı ülkelerin çocukları (halkları) kendilerine vaad edilen özgürlüklere ve adalete kavuşabilmek için önlerine konan kapalı delikleri umutla boyuna kazıyıp dururlar... Çıkacak diye bekledikleri hediyelerle gözleri kamaşmış, kısmetcinin sözüne inanmışlardır...
Kazıdıkça şans, talih, kısmetlerine yaklaştıklarını sanırlar...
Kazanamadıklarında kötü talihdir neden...
Bütün delikler açıldığında oyun bitmiştir...
Büyük talih kutunun sahibinde kalmıştır...
Aslında deliklerin hiç birinde vaad edilen hediye yoktur...
Bir kandırmacıdır hepsi...
Tıpkı...
Bizim de dahil olduğumuz ortadoğunun bütün çocuklarının (halklarının) kandırılması gibi...
Ve onların (artık çocukluk çağından çıkması gerekenlerin) kutulardaki folyaların bilerek boş bırakıldığını anlamaları için "Oyuna Son" şarkısını söylemeleri gerekmiyor mu?
Ve galiba her yerde duyulmaya başlanan şarkı bu değil mi
