Dikkatinizi çekmiyor mu, yanı başımızda yüzyıllardır tarihsel, dini, kültürel, siyasal yakınlıklar içinde yan yana olduğumuz, bir dönem dillerini paylaştığımız koskoca bir İran gerçeğine gözlerimizi kapatmışısız, bekliyoruz. Tuhaf gelmiyor mu size? Biz nasıl bir millet, nasıl bir toplum olduk bu kadar hislerimiz, ilgimiz köreldi de içimize kapandık?
Değil elbet, aslında gönül gözümüz açık, olanların farkındayız, anlıyoruz, biliyoruz. Sadece dilimiz kilitlenmiş halde. Aklımızdan geçenleri söylemeye çekiniyor, doğrusunu söylersek, korkuyoruz.
İktidar ve ona yakın duran kesimler açısından bir endişeden kaynaklanıyor olabilir mi bu sessizlik. Elbette olabilir. Kurmaya, getirmeye çalıştıkları adını açık açık ifade edemedikleri başka bir rejimin sarsıldığını görmeleri iç dünyalarında kimbilir nelere yol açıyordur şimdi? İnandırmakta zorlandıkları bir görüşün bir kere daha karaya vurduğuna şahit olmaları nasıl şaşırttı onları kimbilir? Hadi onları anlıyorum ya diğerlerine ne diyorsunuz?
Diğerleri dediysem, kendimize yakın gördüğümüz, umut ışığına benzettiğimiz, biraz bizim gibi konuşmaya başlasalar, çocuklar gibi sevindiğimiz birilerini kastediyorum.
İran'da kadınlar sokaklarda dibe vurmuş bir çağ dışı rejimi, dinci bir baskı rejimini yıkmaya çalışıyorlarken... Bizimkiler, aman başımıza bela bulaşmasın derdindeler.
Biz yıllarca dine bakışımızda özgürlükçü demokrat bir hoşgörüyü devlete öğretemeyince, artık ayağımızı taşa vurduğumuzu anlayıp akıllanmışız, yani geçmişten gelen kabahatlerimizi anlamışız...Şimdi ödümüz patlıyor İrlan'da molla rejimine kafa tutan sokağa dökülen özgürlükçü kadınları alkışlamaya... Değil mi?
Bir istisna var ama... Gerçeği söylemeye çekinmeyenler... Yarası olmadığı için gocunmayanlar, serbestçe konuşanlar... Kimler? Dün Emek ve Özgürlük İttifakı için bir araya gelenler...Dün Ayvalık Kadın İnisiyatifi bir basin aciklamasi ile Mahsa Amini'ye destek verdiler. Ayvalikli kadınları kutluyorum.
