Benim yazamadığım şeyler yazdıklarımdan daha değerli olmuştur hep. Bunu bilerek, yazdığım şeyleri pek önemsemem, hep ileriye bakarım. Öğreneceklerimin bana katacaklarına. Bu gün ne düşündüğümün değil, ileriye sarılmış bir düşün peşinde sonsuz bir sarmalın büyüsüne bağlanırım.
Eskide kalanları hepten dışlamak sayılmaz bu. Çünkü her insan geçmişi ile bir bütündür. Ondan beslenirken, hesaplaşır da. Eski yazılarımı bu gözle saklayıp arada bakarım. Eğer aynı yerdeysem bazen sevinir bazen kahırlanırım.
İnsan değişim ile kalıcı olan şeyler arasına sıkışıp kalmış çaresiz bir varlıktır çoğu zaman. Ama bu acınılacak bir şey değildir. İnsan tek başına var oluşunu istediği bir kalıba sokamaz. Ama bun yaparken gösterdiği bir çaba var mıdır? Bence burası önemli. Düşerken de uçmasını bilmeli kuş. Füruğ Ferruhzad'ın şiiri aklimdan çıkmaz hiç:
Kuş ölür sen uçuşu hatırla.
