Şimdi edebiyatı konuşma vaktidir. Ancak onun üstesinden gelebileceği işlerden bahsetmek istiyorum. Destanlar, şiirler, hikayeler ile başlamış bir anlatı serüveni sonra romanla buluşmuş. Denemeyi de içine katalım isterseniz, hepsi anlatı sanatının bir parçası sayılırlar. Tiyatro, resim, sinema gibi diğer sanatları da besleyen bir damar hepsi. Ama özellikle şiiiri bir başka yere oturtur eleştirmenler. Şiirin sihiri başkadır denir. Çok doğru. Müzikle ya da imgesel bir dünya ile buluştur bizi şiir. Sinema sanatı da şiirden beslenir. Şiirin şiirsellik kavramıyla anlatılan bir bulaşı gücü de vardır ayrıca. Şiir gibi deriz mesela. Şiir hayatımızın durulmuş halidir. Bunu en iyi kullanabilen romancılar da olur. Romanın yaratılmış varlıklarla dolu dehlizlerinde bizi dolaştırmaya meraklı bir yazar eğer becerebilirse buna şiirsel bir tat da ekleyebilir. Ortaya çıkardığı kocaman yeni bir dünya şiirsel bir bütünsellikle sizi bağlar ve ondan kolay kolay kopamazsınız. Bazen aynı romanı defalarca okumayı göze alabilirsiniz. Roman yazma şiirin tek başına yaptığını yazının bütününe uygun ölçüde serpiştirebilen bir yazarın becerisi sayılır. Romancının elinde şekillenen malzeme aslında yaşanmış bir hayattan damlalar, ya da büyük bir gövdeden türemiş tecrübeler, beceriler, ruhumuza gömülmüş gizli hazineler gibidir. Suyun parlaklığını keşfetmemizi, ormanın ağaçlarını görmemizi sağlar gibi dokunur insana ve bu iyileştirir bizi. Sanatın bir terbiye etme gücü vardır. Hayatı yaşanır kılmaya yarayan, gereğinde dayanılır kılan, sabır ve umut aşılayan bir sihirdir bu. Bizim önümüzde koşan ikinci bir hayat gibi. İçine girdikçe ne kadar kendimize benzediğini görmemizi sağlayan bir büyü gibi.
